Adam Pokornyps
Biografia
Adam Pokornyps urodził się 29 września 1901 w Tarnobrzegu. Po ukończeniu Szkoły Realnej w Tarnobrzegu w 1918 roku wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej i brał udział w rozbrajaniu austriackich żołnierzy z batalionu asystencyjnego CK Assistenz Baon Schützen-Regiment nr 1. Następnie służył w Wojska Polskiego, dowodząc drużyną ciężkich karabinów maszynowych w 17. Pułku Piechoty i uczestniczył w pacyfikacji Republiki Tarnobrzeskiej.
W latach 1919–1921 kontynuował szkolenie w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu; w 1920 został mianowany na stopień podporucznika i jako dowódca plutonu w 12. Dywizjonie Artylerii Ciężkiej uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie pełnił stanowiska w 6. Pułku Artylerii Ciężkiej we Lwowie, a w grudniu 1921 otrzymał awans na porucznika. W latach 1927–1928 odbył kurs w Szkole Oficerów Artylerii w Toruniu, po czym powrócił do Lwowa, gdzie dowodził baterią. W 1935 przeszedł do rezerwy, a następnie wstąpił do Szkoły Oficerów Policji Państwowej w Warszawie. Po ukończeniu objął stanowisko kierownika Komisariatu Policji Państwowej w Tarnopolu, a w 1938 roku był Komendantem Powiatowym Policji Państwowej w Kamionce Strumiłowej.
Podczas II wojny światowej, po zajęciu miasta przez Armię Czerwoną, ukrywał się; w 1939–1940 pracował w Tarnobrzegu jako ekspedient w księgarni i składzie papierniczym, prowadząc jednocześnie konspiracyjną działalność i wspierając druk pisma Odwet. Wiosną 1940 został pierwszym komendantem Obwodu Tarnobrzeg ZWZ. W marcu 1941 zaprzestał działalności konspiracyjnej i przekazał funkcję Kazimierzowi Krasoniowi. W 1942, jako przedwojenny funkcjonariusz Policji Państwowej, był zmuszany przez Gestapo do wstąpienia do Policji Polskiej Generalnego Gubernatorstwa, skąd uciekł do Lwowa, gdzie pracował jako konwojent w firmie spedycyjnej „Trakt”. Po zajęciu Lwowa przez Armię Czerwoną wrócił do Tarnobrzega i pracował jako ekspedient. W październiku 1944 został powołany do Ludowego Wojska Polskiego oraz objął stanowisko starszego wykładowcy artylerii w Szkole Oficerskiej II Armii Wojska Polskiego w Lublinie. Jako żołnierz II Armii Ludowego Wojska Polskiego brał udział w walkach nad Nysą Łużycką i pod Budziszynem.
Po wojnie, we wrześniu 1945 został awansowany do stopnia majora, a także objął stanowisko pomocnika szefa sztabu artylerii w Dowództwie Okręgu Wojskowego nr 6. Od listopada 1946 był pomocnikiem szefa wydziału w VII Oddziale Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w Warszawie. W czerwcu 1948 został awansowany na podpułkownika oraz objął stanowisko kierownika 3 sekcji IV Wydziału III Oddziału Sztabu Generalnego. W 1950 z powodu wcześniejszej pracy w Policji Państwowej przeszedł w stan spoczynku. W latach 1950–1955 był kierownikiem zbytu w Filharmonii Łódzkiej, a następnie pracował w Muzeum Historii Włókiennictwa w Łodzi.
Życie prywatne: był synem komisarza Kasy Chorych Wiktora Pokornego i Zofii z domu Tobis. Jego żoną była Stanisława z domu Bikiniarz (ur. 1908). Para nie miała dzieci. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym „Doły” w Łodzi.