Barbara Kozłowska

Barbara Kozłowska urodzona w 1940 roku w Tarnobrzegu i zmarła w 2008 roku we Wrocławiu była artystką konceptualną, jedną z najważniejszych przedstawicielek awangardy wrocławskiej. Znana z efemerycznych instalacji, environmentów i performance.

Jej rodzina pochodziła z Tarnobrzega; była córką Zygmunta Kozłowskiego, nadleśniczego Koronowa, który zginął w Dachau podczas wojny. Po wojnie zamieszkała we Wrocławiu. W 1959 r. rozpoczęła studia na PWSSP na malarstwie architektonicznym; w trakcie studiów poznała Zbigniewa Makarewicza, z którym często współpracowała. Po ukończeniu studiów w 1965 r. pracowała w domu kultury Pafawagu, tworząc kostiumy i scenografie, często we współpracy z mężem. Ich drogi artystyczne rozeszły się po Sympozjum Plastycznym Wrocław '70.

W swojej twórczości łączyła sztuki wizualne, architekturę, matematykę i astronomię, a także wykonywała performanse. Używała banalnych przedmiotów, by tworzyć instalacje o wieloznacznych znaczeniach. Mówiła, że wszystko to można zobaczyć gdziekolwiek. Była erudytką, otwartą na różnorodne dziedziny i twórczość innych artystów, pisała teoretyczne teksty sztuki oraz tworzyła prace poetyckie. Jej prace cechowała konsekwencja w wykonaniu.

Najważniejsze przedsięwzięcia to Ciągłe spadanie (1968), Sympozjum Plastyczne Wrocław '70 z kompozycją przestrzeni emocjonalnej Miasto Kosmos i interpretacją poezji strukturalnej Dróżdża, a także prowadzenie galerii Babel, która stała się kluczowym miejscem dla sztuki pojęciowej w Polsce. Realizowała również projekt Linii granicznej na plażach świata od 1967 roku, dokumentując go fotografią.