Czesław Jan Ludwik Gerula

Urodzony 20 marca 1908 w Tarnobrzegu Czesław Jan Ludwik Gerula był najstarszy z sześciorga dzieci Ludwika Geruli i Franciszki Strugały. Był harcerzem, a w latach 1925–1927 pełnił funkcję drużynowego w Tarnobrzegu. Studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego i w 1934 r. uzyskał dyplom lekarza. Pierwszy staż lekarski odbywał w Szpitalu Powiatowym w Tarnobrzegu.

W latach 1933–1934 odbywał przeszkolenie wojskowe w Szkole Podchorążych Rezerwy Sanitarnej w Warszawie, uzyskując stopień sierżanta podchorążego. Służył w Dęblinie w 15. pułku ułanów jako młodszy lekarz pułkowy; 19 maja 1936 został mianowany na oficera zawodowego w stopniu podporucznika, a 1937 awansował do porucznika i został przydzielony do 14. pułku ułanów jazłowieckich we Lwowie, następnie do 40. pułku piechoty. Był młodszym lekarzem pułkowym, pracował także w 6. Szpitalu Okręgowym i w cywilnej służbie zdrowia, m.in. jako lekarz zakładowy w fabryce wódek Baczewskiego. W grudniu 1936 r. otrzymał rozkaz przeniesienia do 3. pułku Szwoleżerów Mazowieckich w Suwałkach. 19 marca 1937 został mianowany na stopień porucznika ze starszeństwem i 37. lokatą w korpusie oficerów zdrowia, grupa lekarzy.

1 września 1939 wyruszył jako lekarz pułkowy na szlak bojowy Suwalskiej Brygady Kawalerii. W nocy 12–13 września brał udział w bitwie pod Olszewem; dowódca pułku wnioskował o odznaczenie mu Krzyżem Srebrnym Virtuti Militari. W kolejnych działaniach bierze udział w bitwach kampanii wrześniowej w rejonie Białowieży i w składzie Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie” gen. Kleeberga pod Koćkiem i Wolą Gułowską.

Po kapitulacji trafił do obozu przejściowego w Kielcach i uniknął niewoli. W kwietniu 1940 ożenił się z Krystyną Zofią Muszyńską, przeniósł się do Góry Kalwarii i wstąpił do Armii Krajowej – nosił pseudonim „Witeź” i pełnił funkcję lekarza w batalionie AK Okręgu Grójec.

Po wyzwoleniu udał się na Śląsk, mieszkał w Stolarzowicach i Zabrzu, ukrywając przeszłość. Przeniósł się do Skoczowa, gdzie przez 18 lat pełnił liczne funkcje społeczne, kierował Przychodnią Rejonową i Przeciwgruźliczą, zdobył specjalizację z radiologii, pracował jako lekarz sądowy powiatu cieszyńskiego i rzecznik dobra służby zdrowia w Katowicach. W 1968 r. przeniósł się do Warszawy, pracował w Szpitalu i Sanatorium Przeciwgruźliczym w Otwocku oraz w Państwowym Domu Pomocy Społecznej w Górze Kalwarii. Zakończył pracę jako lekarz w wieku 82 lat. Angażował się w organizowanie uroczystości pułkowych i współtworzył Szwadron Honorowy 3 Pułku Szwoleżerów Mazowieckich. 25 października 1995 awansował na kapitana, a 27 października 2000 na majora.

Zmarł w Warszawie 3 lipca 2003 roku i został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim. Jego żoną była Krystyna Zofia Muszyńska (1918–2006). Mieli dwóch synów. Jego brat Stanisław Gerula (1914–1979) był członkiem Białych Kurierów i bramkarzem Wisły Kraków, Junaka Drohobycz, 2 Korpusu i klubów angielskich.