Jan Feliks Amor Tarnowski

Urodził się w Dzikowie w 1777 roku. W dzieciństwie dorastał w Warszawie pod opieką wuja Tadeusza Czackiego. Jego nauczycielami byli m.in. O. Kopczyński i J. Antonowicz. Zaprzyjaźnił się z Alojzym Felińskim, K. Tyminieckimi i M. Wyszkowskim. Po upadku insurekcji kościuszkowskiej Tarnowscy gościli ich w Dzikowie. 7 września 1800 poślubił Walerię ze Stroynowskich.

Pełnił funkcje senatora Królestwa Polskiego i członka rządu, a w latach 1818-1831 był senator-kasztelanem Królestwa Polskiego. Był autorem prac historycznych i tłumaczył dzieła literatury starożytnej. Należał do Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Warszawie i współpracował z Uniwersytetem Wileńskim. Znany był także jako kolekcjoner; wraz z żoną Walerią zapoczątkował dzikowskie zbiory, które zaczęły się od podróży do Włoch w latach 1803-1804, podczas której gromadził druki, rękopisy, dzieła sztuki i antyki.

W 1811/1812 był pieczętarzem loży wolnomularskiej Świątynia Isis. W 1828 był członkiem sądu sejmowego. Został odznaczony kawalerem Orderu Świętego Stanisława I klasy i Orderu Świętej Anny I klasy w 1825 roku. Zmarł w Dzikowie w 1842 roku.