Jan Józef Miodoński

Jan Józef Miodoński urodził się w Tarnobrzegu w rodzinie sędziego Józefa Ignacego i Julii z Siekierzyńskich. W latach 1912-1920 uczęszczał do gimnazjum klasycznego w Wadowicach, gdzie zdał maturę w 1920 roku. W 1920 roku ochotniczo służył w Wojsku Polskim. Ukończył studia medyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Tytuł doktora wszech nauk lekarskich uzyskał w 1926 roku i niemal natychmiast uzyskał angaż w Klinice Otolaryngologicznej UJ.

Korzystając ze stypendium przez kilka miesięcy kształcił się w wiedeńskich ośrodkach, po powrocie do Krakowa, pod okiem profesora Maksymiliana Rutkowskiego, gdzie zdobywał biegłość w chirurgii. Rok 1934 przyniósł habilitację na podstawie rozprawy Odczyny galwaniczne systemu przedsionkowego w świetle badań eksperymentalnych i klinicznych i stanowisko kierownika Katedry i Kliniki Otolaryngologii na UJ, a następnie na Akademii Medycznej. W 1937 roku został mianowany profesorem nadzwyczajnym. Przed wojną był członkiem Polskiego Towarzystwa Otolaryngologów, Polskiego Towarzystwa Lekarskiego i Izby Lekarskiej w Krakowie.

Aresztowany 6 listopada 1939 podczas Sonderaktion Krakau, przebywał najpierw we wrocławskim więzieniu, a potem wywieziony do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen, skąd został zwolniony w grudniu 1940 roku. Podczas okupacji był lekarzem Ubezpieczalni Społecznej w Krakowie.

Od stycznia 1945 ponownie kierował Kliniką Otolaryngologiczną. W 1946 roku został mianowany profesorem zwyczajnym. Od 1945 był członkiem korespondentem Polskiej Akademii Umiejętności, zaś w roku 1952 członkiem korespondentem, a w 1961 członkiem rzeczywistym Polskiej Akademii Nauk. W latach 1957-1961 był bezpartyjnym posłem na Sejm PRL. Wynalazł nową metodę leczenia głuchoty, obecnie znaną pod nazwą tympanoplastyki. W 1960 roku jako pierwszy na świecie przeprowadził laryngektomię subtotalną (trzy czwarte), ratując głos u chorych na zaawansowany nowotwór złośliwy krtani. Od 2 lipca 1932 był mężem Marii z Michalewskich. Zmarł na skutek przewlekłej choroby nerek. Został pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera LXVIII-zach.-1).

Rola błędnika w poczuciu i pojmowaniu przestrzeni (1935). Leczenie raka krtani (1953-1954). O talencie lekarskim (1958). Zmysły a uzdolnienia (1958).