Juliusz Tarnowski
Biografia
Juliusz Tarnowski urodził się w Dzikowie – obecnie dzielnicy Tarnobrzega – jako siódme dziecko Jana Bogdana Tarnowskiego i Gabrieli z Małachowskich. Wychowywał się w rodzinie szlacheckiej; ojca stracił jako dziewięcioletni chłopak.
Uczył się w gimnazjum w Krakowie, a następnie na uniwersytetach Jagiellońskim i wiedeńskim. Tam rozwijał umiejętności muzyczne i przygotowywał się do gospodarowania odziedziczoną ziemią, ucząc się również w cenionej wówczas szkole rolniczej w Hohenheim; z powodu braku miejsca w internacie kwaterował na wsi. 23 lutego 1862 r. otrzymał informację o chorobie matki.
Po zakończeniu nauki w Hohenheim udał się do Rzymu, gdzie brał lekcje śpiewu; jego mistrz polecił go Alaremu, planując wyjazd do Paryża, przy czym miał piękny głos i zdolności.
Wieść o wybuchu powstania dotarła do Tarnowskiego podczas pobytu we Włoszech. Po powrocie do Krakowa przyłączył się do oddziału Zygmunta Jordana. Sporządził krótkie testament i przed wyruszeniem pożegnał krewnych; zajął się w Dzikowie szkoleniem ochotników, ich umundurowaniem i uzbrojeniem.
Ostatecznie wszedł w skład pierwszego z dwóch oddziałów liczących około 700 osób i został adiutantem pułkownika Zygmunta Jordana. Zginął 20 czerwca 1863 r. w Komorowie podczas walk z Rosjanami; oddział odciął się, a Tarnowski poległ na miejscu. Pochowano go w kościele dominikańskim pw. Matki Boskiej Różańcowej w Tarnobrzegu.
Jego postać upamiętniano w kolejnych latach: w 2003 roku w Tarnobrzegu stanęło popiersie Juliusza Tarnowskiego, a Przemysław Zamojski opublikował cykl grafik „Juliusz Tarnowski in memoriam” (2012–2013).
W literaturze wspominano go w wierszach i opracowaniach historycznych; jego postać pojawia się w przekazach Lucjana Siemieńskiego i rodziny Tarnowskich.