Kazimierz Michał Krasoń
Biografia
W 1940 roku rozpoczął działalność konspiracyjną w Obwodzie Tarnobrzeg ZWZ-AK „Twarog” w stopniu kapitana, gdzie początkowo był zastępcą komendanta Obwodu, a w marcu 1941 roku został jego komendantem. Był również współpracownikiem konspiracyjnego tygodnika „Odwet”. W marcu 1943 uwięziony przez hitlerowców w więzieniu w Mielcu, uwolniony przez oddział partyzancki „Jędrusie” w nocy z 29 na 30 marca 1943 roku. Po uwolnieniu został przeniesiony do dyspozycji Komendanta Obwodu AK Tarnobrzeg i nie powrócił już do czynnej działalności konspiracyjnej.
Mieszkał w Wiśniowej, a jesienią 1944 roku przedostał się do Lublina, gdzie 4 października 1944 roku wstąpił do Wojska Polskiego. Służył w 2. Armii Wojska Polskiego w szeregach 7. Dywizji Piechoty jako dowódca kompanii, od 30 października 1944 roku pomocnik szefa wydziału operacyjnego, a następnie od 25 kwietnia 1945 roku oficer operacyjny sztabu 7. DP. 29 grudnia 1945 roku został awansowany do stopnia podpułkownika piechoty, a w 1946 roku przeszedł do pracy w sztabie Śląskiego Okręgu Wojskowego we Wrocławiu, gdzie pełnił funkcję szefa wydziału. 4 grudnia 1947 roku został mianowany szefem sztabu Poznańskiego Okręgu Wojskowego. Po awansie do stopnia pułkownika piech., był od 5 maja 1949 roku szefem sztabu 1 Korpusu Piechoty w Wałcz, z jednoczesnym pełnieniem obowiązków jego dowódcy. 12 grudnia 1949 roku został przez Informację Wojskową aresztowany i osadzony w więzieniu w Bydgoszczy, gdzie przeszedł ciężkie śledztwo. 28 listopada 1950 roku przez Wojskowy Sąd Rejonowy w Bydgoszczy został skazany na 8 lat więzienia po zarzutem „współpracy z Niemcami”. 1 marca 1951 roku podczas rozprawy apelacyjnej wyrok podwyższono do 10 lat. Przebywał w więzieniach w Potulicach i Koronowie, a 15 października 1955 roku odzyskał wolność. Będąc ciężko chorym, leczył się do wiosny 1956 roku w sanatorium w Polanicy. Później osiadł w Poznaniu i w kwietniu 1956 roku podjął pracę w Kolejowym Przedsiębiorstwie Robot Ładunkowych. 15 maja 1957 roku został zrehabilitowany w wyniku wznowionego postępowania. Do służby czynnej nie wrócił i pracował jako kierownik administracji w spółdzielni. Zmarł 8 września 1991 roku w Skórzewie.
Kawaler Krzyża Walecznych i Orderu Virtuti Militari V klasy z 1939 roku.