Stanisław Czynciel

Stanisław Czynciel urodził się 5 października 1896 w Tarnobrzegu. W młodości uczęszczał do Gimnazjum im. Adama Mickiewicza we Lwowie (1906-1910) i Gimnazjum im. Jana III Sobieskiego w Krakowie. 13 kwietnia 1915 został powołany do 40. pułku piechoty armii austriackiej w Samborze, ukończył oficerską szkołę artylerii w Hajmaskerze na Węgrzech i walczył na froncie rosyjskim.

10 kwietnia 1918 wstąpił do oddziałów WP na Murmanie jako dowódca plutonu desantowego i przeciwpancernego. Uczestniczył w obronie Archangielska jako szef sekcji dział desantowych w baterii oficerskiej. 25 października 1918 ewakuowany do Francji. 5 listopada 1918 wstąpił do łączenia się z armią Józefa Hallera we Francji. Od 1 lipca 1919 w składzie 11. pułku artylerii polowej w Grudziądzu walczył na froncie litewsko-białoruskim w wojnie polsko-bolszewickiej. Od 11 lutego 1921 służył w 11. pułku artylerii polowej w Stanisławowie.

W grudniu 1921 odkomenderowany na studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie (absolutorium). 8 stycznia 1929 zdobył dyplom lekarski na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie.

W 1929 został młodszym lekarzem w 3. pułku Strzelców Podhalańskich w Bielsku-Białej, następnie lekarzem w 14. pułku Ułanów Jazłowieckich we Lwowie oraz w 22. pułku Ułanów Podkarpackich w Brodach. W 1938 został naczelnym lekarzem Korpusu Kadetów nr 1 Marszałka Józefa Piłsudskiego we Lwowie.

W kampanii wrześniowej 1939 był naczelnym lekarzem Kresowej Brygady Kawalerii walczącej w składzie Armii „Łódź”. Uczestniczył w obronie linii rzeki Wartą pod Sieradzem, obronie Zgierza. Po rozbiciu brygady wszedł w skład Grupy Operacyjnej Kawalerii gen. Andersa, a następnie (po jej rozbiciu 26 września 1939 pod Sądową Wisznią) dostał się do niewoli radzieckiej. Osadzony w kraju, latem 1941, w wyniku układu Sikorskiego-Majskiego, zwolniony z obozu.

We wrześniu 1941 w Tatiszczewie koło Saratowa wstąpił do Armii Polskiej. Został lekarzem w 5. Wileńskiej Dywizji Piechoty. Zorganizował polowy szpital zakaźny w Guzorze w Uzbekistanie w czasie epidemii tyfusu.

Zmarł w wyniku zarażenia tyfusem plamistym. Pochowany na obecnie nieistniejącym cmentarzu katolickim 5. Dywizji Piechoty w Dżalalabadzie (grób 43).