Stanisław Szpilka
Biografia
Stanisław Szpilka urodził się 26 stycznia 1925 r. w Tarnobrzegu w rodzinie Kazimierza, księgarza, i Wandy z domu Pokorny (1900–1980). W czasie okupacji przebywał w Krakowie, gdzie ukończył szkołę i uzyskał dyplom technika chemika. W 1945 r. po maturze w Tarnobrzegu podjął studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej i w 1951 r. uzyskał tytuł magistra inżyniera elektryka. W 1962 r. na Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie uzyskał stopień doktorski, a w 1973 r. na Wydziale Elektrycznym PS – stopień doktora habilitowanego.
Rozpoczął pracę zawodową w 1949 r. w Katedrze Podstaw Elektrotechniki Politechniki Śląskiej, gdzie awansował na stanowiska młodszego asystenta, starszego asystenta, adiunta. W latach 1966–1967 odbył staż w Safety in Mines Research Establishment w Sheffield. W 1979 r. został docentem i objął funkcję kierownika Zespołu Trakcji Elektrycznej w Instytucie Podstawowych Problemów Elektrotechniki i Energoelektroniki; od 1985 r. był organizatorem i kierownikiem Zakładu Trakcji Elektrycznej. Zajmował się badaniami nad układami przekształtników tyrystorowych dla pojazdów trakcyjnych, a dla studentów prowadził zajęcia z Energoelektroniki, Napędu i sterowania pojazdów trakcyjnych, Urządzeń elektronicznych w trakcji oraz napędów asynchronicznych prądu przemiennego.
Równocześnie pracował w Biurze Projektów Kopalnictwa Surowców Chemicznych (1955–1958) oraz w Głównym Instytucie Górnictwa (1960–1975), później w Ośrodku Badawczo-Rozwojowym EMAG (1975–1979). W 1988 r. przeniósł się na stanowisko docenta w Politechnice Krakowskiej, gdzie kierował Zakładem Trakcji Elektrycznej w Instytucie Elektrotechniki. W latach 1990–1991 był dziekanem Wydziału Inżynierii Transportowej i Elektrycznej. W 1991 r. uzyskał nominację na profesora nadzwyczajnego Politechniki Krakowskiej. Miał rangę dyrektora górniczego II stopnia.
W latach 1978–1984 pełnił funkcję przewodniczącego Gliwickiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Elektrotechniki Teoretycznej i Stosowanej. Działał także w Stowarzyszeniu Inżynierów i Techników Górnictwa. Był autorem i współautorem 56 publikacji i 6 patentów, promotor kilku prac doktorskich.
Był dwukrotnie żonaty; pierwsza Alicja Jurkiewicz, druga Zofia Kula. Zmarł nagle w Krakowie i pochowany na cmentarzu Batowickim (kwatera B8-VIII-6).