Tadeusz Karakiewicz

Urodził się 3 stycznia 1896 w Dzikowie w rodzinie Klemensa i Salomei z Nowakowskich.

W młodości uczęszczał do I Gimnazjum w Rzeszowie (rozpoczął naukę w 1906 r.), następnie do gimnazjum w Jaśle, gdzie w 1916 r. złożył maturę. Był członkiem Związku Strzeleckiego.

W czasie I wojny światowej służył w Legionach Polskich i był przydzielany do 2. kompanii I batalionu 1. pułku piechoty, a następnie w różnych formacjach Wojska Polskiego; ukończył Szkołę Oficerską w Opawie w 1918 r.

Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej, bronił Lwowa na froncie ukraińskim; od 10 sierpnia 1920 r. walczył w 205 ochotniczym pułku piechoty.

Po przeszkoleniach w Szkole Podchorążych Wojsk Samochodowych w Warszawie (1922-1923) otrzymał przydział do 8 Dywizjonu Samochodowego w Bydgoszczy. Na stopień kapitana mianowany został ze starszeństwem z 19 marca 1937 r. i 7. lokatą w korpusie oficerów broni pancernych. Służył w 8 batalionie pancernym w Bydgoszczy. W marcu 1939 r. przebywał na kursie.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 r. był dowódcą szwadronu techniczno-gospodarczego 81. dywizjonu pancernego. Więzień obozu Kozielska, zamordowany w Katyniu.

5 października 2007 r. minister obrony narodowej Aleksander Szczygłomianował go pośmiertnie na stopień majora. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy - Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Tadeusz Karakiewicz był żonaty z Leokadią z Miszczaków. Dzieci nie miał.