Zbigniew Andrzej Błoński

Urodził się 30 listopada 1909 w Tarnobrzegu jako syn Władysława, dziennikarza, i Marii Stormke. Był absolwentem Gimnazjum im. Mikołaja Kopernika w Toruniu i Korpusu Kadetów Nr 3 w Rawiczu, a następnie podchorążym Lotnictwa w Dęblinie. 5 sierpnia 1933 Prezydent RP mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1933 i 36. lokatą w korpusie oficerów aeronautyki. Otrzymał przydział do 4. pułku lotniczego w Toruniu. W 1937 powrócił do Dęblina jako pilot-instruktor w Centrum Wyszkolenia Lotniczego nr 1. Do 1 lipca 1939 dowodził plutonem szkolnym i był także instruktorem szybownictwa w Ustianowej.

W 1939 został ewakuowany wraz z kilkunastoma podchorążymi do Lwowa. Tam posiadł odwagę prowadzić podchorążych ku rumuńskiej granicy w mundurze, gdyż braki ubraniowe nie pozwalały na przebranie. Zanim przekroczyli granicę, zostali aresztowani przez NKWD w Zaleszczykach i trafił do obozu w Starobielsku. W kwietniu 1940 został zamordowany w Charkowie przez funkcjonariuszy NKWD i pochowany potajemnie w bezimiennej mogile w Piatihatkach, gdzie od 2000 r. znajduje się oficjalny Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Jego nazwisko widnieje na Liście Starobielskiej NKWD.

5 października 2007 minister obrony narodowej mianował go pośmiertnie na stopień kapitana, awans ogłoszono 9 listopada 2007 r. w trakcie uroczystości Katyń Pamiętamy - Uczcijmy Pamięć Bohaterów.